Voor de allerlaatste keer

Met knikkende knietjes sta je dan voor het grote gebouw met een Heineken-parasol voor de deur en een ontzettende lichtkrant. Je haalt nog eens diep adem voor je de grote menigte binnen zult trotseren. De menigte die voor een whiteboard staat met een formaat dat goed genoeg is voor een klaslokaal, niet voor de honderden nieuwe Communicatie-studenten moet geborgen worden in klassen en lokalen. Nog een teug heerlijk frisse lucht voordat de grote groep eerstejaars je neusholten zal vullen met een muffige, zweterige maar vooral ietwat zenuwachtige geur. En dan stap je het gebouw in waar je al veel vaker dan je lief is bent geweest. En niet omdat je er studeerde, maar omdat je er open dagen bezocht. Geen open dagen van Communicatie, maar open dagen van Journalistiek.

Met veel moeite en hoge hakken, ja, dacht je mooi even de enige te zijn met dat idee, blijkt dan weer niet zo te zijn, zoek je het lokaal. ‘De Vries... De Vries... Ah, toch niet de enige. Ingelise... MBO-route. MBO-route?’ Vol goede moed stap je vervolgens op een studentikoos uitziende jongedame af met zo’n lelijk rood shirt aan. ‘Wat doe ik op de MBO-route? Ik kom rechtstreeks van de HAVO.’ Inslikkend dat je één van de honderden bent die niet weet wat ‘ie wil, en dus maar Communicatie gaat studeren. ‘Oh ja, dat klopt hoor, ga maar gewoon naar je lokaal.’ Het kan natuurlijk komen door je voorgeschiedenis: niet in één keer je HAVO-diploma kunnen halen omdat er veel meer leuke dingen in het leven zijn dan leren. En dus maar je HAVO-diploma op een ROC halen. Misschien was dat je dat inslikte een teken: schrijf je uit voor je hieraan begint.

Maar je schreef je niet uit, en je ging door, door met je studie. Door met bloggen, door met zogenaamd Journalistiek bezig zijn, door met schrijven, door met Bonusprogramma’s bezoeken, door met bier drinken in Stef’s, door met Twitteren. Tot het ineens maart is en er een brief op de mat ligt. Iets over negatief studieadvies, feedbackformulieren en gesprekken met je studiebegeleider. Oh ja, je studeerde Communicatiemanagement. Je besloot het nog een weekje aan te zien, je cijfers te bekijken en te constateren dat 0 studiepunten niet gecompenseerd zullen worden in het laatste half jaar. Tot ineens het kwartje viel. Studeren. Niet zo mijn ding, maar het zal wel moeten. Communicatie. Niet zo mijn ding. En het hoeft ook helemaal niet.

Zes maanden later sta je weer met knikkende knietjes voor het gebouw waar inmiddels weer een Heineken-parasol voor staat en een ontzettende lichtkrant. Nogmaals haal je diep adem, voor je het gebouw instapt waar je urenlang bier hebt gedronken, urenlang mensen hebt leren kennen, urenlang in de mediatheek hebt gespendeerd en slechts luttele uren college hebt gevolgd. Dan besef je je wat het gevolg is van die luttele uren college. Je exit-gesprek. Er is niets waar je banger van wordt dan het woord ‘exit-gesprek’. Mag ik nu nooit meer terugkomen? Nooit meer bier drinken in Stef’s? Nooit meer Bonusprogramma’s bijwonen? Nooit meer...

De vrouw van het FBO helpt je vriendelijk met je exit-formulier. Gevraagd of je er zeker van bent wordt er niet. Maar goed, het is ook niet heel vreemd om te stoppen met Communicatie. De normaalste zaak van de wereld, blijkt maar weer. Het voelt als euthanasie. Alsof je een terminale ziekte hebt en nu mag kiezen om er eindelijk vanaf te zijn. Je levert je formulier, collegepas en nog meer papieren in. Dan stap je het FBO uit. Je loopt naar de trap. Kijkt nog één keer opzij naar het Auditorium, of iets dergelijks, je weet nog steeds niet hoe je het schrijft. Nog één keer loop je de trap af. Nog één keer kijkje de radiogang in, smachtend van verlangen. Nog één keer zwaai je naar Sjon de Barman. Dan stap je naar buiten. En haal je een diepe teug adem. En nog één. Vervolgens draai je een pirouette. En nog één. En spring je nog een paar keer in het rond. Je kijkt meneer Pons en zijn sigaret nog een keertje aan, zonder hem en zijn gesprek te storen. Dan is het tijd voor bus twaalf. Nog één keer. Je bent vrij. Zo vrij als een vogeltje. Nog nooit heb je je zo goed gevoeld. Volgend jaar mag je weer overnieuw beginnen met alle ellende. Maar nu even niet.