Onvoltooid Verleden Tijd

Een epiloog in vermomming. Met terugwerkende kracht een verhaal dat zomaar een jaar geleden gebeurd zou kunnen zijn. Een verhaal dat mogelijk wat ogen en wellicht voor een enkeling een deur opent. Want wie niet schiet, kan ook niet scoren. De wijsheden van Johan Cruijff gelden ook en misschien wel vooral op het gebied van de liefde.

Maybe we’ll live and learn, maybe we’ll crash and burn. Maybe you’l...

Het zijn de zoete klanken van John Legend die me, weliswaar met veel moeite, door de avond heen trachten te slepen. Het is Valentijnsnacht, de nacht bij uitstek om met intiem gezelschap door te brengen. Onder een heldere, maar voornamelijk koude sterrenhemel de mooiste sentimenten de vrije loop laten, omdat Valentinus het ooit zo gewild heeft. Niks commercie. Gewoon liefde in de meest pure zin van het woord. Wie op Valentijnsdag alleen is, wordt dubbel zo hard met de eenzaamheid geconfronteerd. De shuffle van m’n muziekprogramma lijkt zich dat ten volste te beseffen en doet er nog een schepje bovenop. Alsof toeval er mee speelt. Louter met melancholie doordrenkte nummers passeren de revue, de een nog romantischer dan de ander. Romantiek. Mooi woord.

Gravity is working against me. Gravity wants to bring me down.

De mooiste bloemen groeien aan de rand van de afgrond, zo luidt een prachtig maar pijnlijk werkzaam adagium. En als je vaak aan de afgrond balanceert, dan is het de onvermijdelijke wet van zwaartekracht – met de vriendelijke groeten van Newton – die halsstarrige pogingen onderneemt om je de diepte in te sleuren. Gravity, stay the hell away from me. De prachtige akoestische klanken van John Mayer klinken door de kamer. Waar is de dag voor alle mensen die niet durven, omdat hun bloem te dicht aan de afgrond staat?

Don’t you go imagine that I whisper something crazy like I love you.

Prachtig zijn haar zachte haren. Prachtig zijn haar mooie ogen. En haar lippen, ze lijken wel gemaakt voor de zoen. ‘s Werelds grootste ego’s en meest ijdele trots smelten weg als een waterijsje op een zonovergoten zomermiddag. Een kleffe en plakkerige, maar ondefinieerbare substantie tengevolge. Niemand houdt van gesmolten ijs, laat staan van gesmolten ego’s, die met tergende traagheid een afgrond in dreigen te druipen. De nieuwsgierigheid lijkt te gaan winnen van onzekerheid en trots.

Valentijnsdag.

De dag dat ik mijn eigen ondergang tegemoet sprintte. De dag dat ik in mijn afgrond durfde te kijken. De dag dat ik viel. I feel alive!

This time I’ll take the chance. This time I’ll be a man. I can be all you need. This time is all of me.

(Voor meer van hetzelfde verwijs ik jullie graag door naar: www.ontroerendgoed.wordpress.com)