
Deze column werd ingesproken op woensdagavond 25 november 2009 in het programma 'Of Je Worst Lust!?' van niemand minder dan nummer 100 Arno Wilkens op Crossradio, daar is dat blauwe logo van. Gezellig. Volgende week opnieuw van 20.00 tot 22.00. HIER.
Sport is zinloos
Ik lijk één van de weinige Utrechtse studenten te zijn die niet doet aan ‘lekker even naar de sportschool’, of aan ‘even fijn een stukje hardlopen’. Om de haverklap zie ik vanuit mijn raam of als ik op straat loop een roodhoofdig zwoegend mans of vrouwspersoon zich voortslepen onder de noemer ‘fijn een stukje hardlopen’. Ook steeds meer zie ik mensen in etalages op drukke punten in de stad zich te barsten lopen op een loopband of zich al ‘spinnend’ de knieën verslijten op een fiets die niet voor of achteruit kan en dat dan weer onder de noemer ‘lekker even naar de sportschool’.
Ik zie echter, als ik wel eens geamuseerd voor zo’n etalage waar dan heel groot ‘fitness’ op staat ga zitten met een patatje in de hand, totaal geen plezier op de gezichten van die rennende en fietsende in zweet gedrenkte roodhoofden. Als ik het zo zie lijkt het mij dan ook verre van ‘fijn‘en ‘leuk’. Daarnaast begrijp ik de volledige zinloosheid van de sportende mens niet. Zeker het volk dat in de sportschool achter die etalageramen gaat rennen op loopbanden of fietsen op hometrainers. Volslagen zinloos en zonder ergens te komen, waar voortbewegen toch eigenlijk voor bedoeld is, trappen en lopen die mensen zich de hel in. Zonder enig plezier en met zware lichamelijke marteling perst men daar het leven en de bewegelijkheid, de levenslust en het schuldgevoel uit hun smerige lijf.
Ik ben geen sporter. Ik zit of lig liever dan dat ik beweeg. En dat is zoals het hoort. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik het ook niet echt hoef, dat bewegen. Ik ben namelijk niet dik, maar mager. De enige reden voor mij om te moeten gaan sporten zou misschien conditie zijn, maar ook daar heb ik geen enkel probleem. Met alle gemak loop ik een trap op, ren ik een paar meter voor bus of trein, of doe ik een ander stuk noodzakelijke inspanning zoals wegrennen voor een taxi die ik niet kan betalen. Gewoon zonder vervolgens roodhoofdig of hijgerig te worden. En nog veel belangrijker, ik heb een bestemming bereikt. Ik herhaal, ik heb een bestemming bereikt. En dat is eigenlijk het allermeest mis met sport en dan vooral dat gedoe in de sportschool. Die arme loopband- en hometrainerzielen komen nergens. Ze blijven op één plek en zwoegen zinloos op die ene plek.
Lekker even naar de sportschool of lekker even een stukje hardlopen wordt zelfs door de overheid gesteund. Ik als student krijg zelfs korting om me de dood in te lopen in die tl-etalages van een sportscholen. Roodhoofdig kan ik dus deels op overheidskosten ‘fijn’ en ‘leuk’ nergens naartoe gaan maar wel heel veel doen. Iedereen is gek. Knettergek.
Geïmproviseerde audio-opname, wellicht volgende keer de echte en kwalitatief betere versie.
Je moet lid zijn van humedia om reacties te kunnen toevoegen!
Join humedia