Niet boos, wel verdrietig

Beste Erin,

Mijn wieg stond in Schiedam. Aan de Waterweg, toegangspoort van Europa, slagader van de economie en ook de naam van een literaire stroming waartoe Maarten 't Hart, Lévi Weemoedt en Maarten Biesheuvel behoren. Dat brakke sentiment, mix van zout en zoet, klotst ook door mijn aderen. "Maas' zeggen ze ook wel. "Aan de Maas sta ik vaak in gedachten..." Maar eigenlijk klopt dit dus niet. En het is ook helemaal niet des Waterwegs om zomaar een beetje in gedachten te staan. Zonde van je tijd. De overhemden worden hier niet voor niets verkocht met de mouwen opgestroopt. En hier hebben we geen handen, maar klauwen. Die moet je laten wapperen. Dagdromen, mijmeren is er niet bij.
En toch doe ik dat graag.
Mijn familie komt uit Maassluis, stad van Abraham Kuyper en de eerste Maarten, die nog een tijdje
meisje is geweest en jurken droeg. Het water dat daar langs de voordeur stroomt vertelt het verhaal van een bezeilde logger die na de teelt zwanger van haring terugkeerde van Doggersbank.
De schipper, zo heet de kapitein van een logger, kreeg in het zicht van de haven, in de vliegende storm, een klap van de schoot, viel overboord en vond daar zijn zeemansgraf. Er bestaat een foto van hem. Een robuuste man met halflang haar en een gouden ring door zijn ene oor.
Adriaan Spruyt heette hij en hij was mijn betovergrootvader. Hij liet een jonge weduwe en één
zoontje genaamd Leendert na. Die werd zelf ook weer schipper, op de eerste "fiets"
of stoomlogger. Hij had een radio, iets ongehoords, en luisterde graag naar de VARA,
in het calvinistische Maassluis gold dat als twee keer vloeken in de kerk. Bijna honderd jaar werd hij en hij stierf naar verluidt krom als een hoepel, zingend. Zijn vrouw was een dochter van Van Gelderen, een kleine reder. Ik geloof dat ze Anna heette. Dit is belangrijk, Erin. Moet je even
onthouden. Zij was mijn overgrootmoeder. Eén dochter hadden zij, Johanna. Mijn grootmoeder, die aan die 'éénkindpolitiek' resoluut een einde maakte door nog voor haar veertigste jaar maar liefst twaalf kinderen te baren. Niet bepaald een lastminutemoedertje dus. Een broer had zij niet. En hier gaat jouw stukje, waarin je "het nichtje van de tante van de zoon van diens overgrootmoeder" opvoert als bron voor een verhaal over mij, al meteen helemaal de mist in. Er bestond helemaal geen zoon. Laat staan dat hij een tante zou hebben gehad en die tante weer een nichtje. Fail, dus. Om dit f-woord te gebruiken. In de journalistiek geldt dat één bron geen bron is. Bovendien heb je geen wederhoor toegepast, een tweede capital crime. Je had het mij gewoon kunnen vragen: "Mijnheer Pons, klopt het dat....?" Et cetera. Ik zou je gewoon een eerlijk antwoord gegeven hebben.
Ik ben niet boos, wel verdrietig. Wat is erger? Ik denk het laatste. Nu is het niet mijn bedoeling jou een levenslang schuldgevoel te bezorgen. Echt niet, je mag best eens een foutje maken. Daarvoor ben je ook eerstejaars.
Even terug naar het 010-gevoel.
Hier wordt het meeste geld verdiend. In Den Haag verdelen ze dat. (En in Amsterdam gooien ze het over de balk.) Ons belastinggeld vloeit ook -terecht- naar de SvJ. Naar studenten als jij. En docenten als ik. Ik gaf jou het vak Nieuwsbericht. Dat deed ik graag en je slaagde toch maar.
Je bent nu bezig met het derde blok. Nee, ik ben niet zo gauw boos. Dat weet je wel. Maar na driekwart jaar journalistiek onderwijs, medegefinancieerd door sterflijke mannen en vrouwen die gewoon acht uur per dag moeten werken voor hun geld, mogen we toch GODVERREDOMME van jou wel verwachten dat je de grondbeginselen van de journalistiek
enigszins beheerst, weet wat simpel research is en ook een beetje kunt spellen? Koffeman-debalce (sic), betekend(sic). (Zo stond het er oorspronkelijk!)
Je bent een aardige jongen, daar niet van. En overigens klopt het gerucht wel. Ik dank je voor het succes dat je me toewenst. Jij komt toch uit Friesland? Daar hebben ze fierljeppen, klootschieten en varkensgooien. Een hele troost lijkt me dat. Ik moet het zonder doen. Mag ik
dan mij neus eens snuiten en zachtjes snikken als ik zo'n stukje als het jouwe lees?

Met vriendelijke groet,

Cornelis Pons