
Ik heb mijn vader twee keer zien huilen. De eerste keer was in het ziekenhuis. Zijn huwelijk met mijn moeder was net beëindigd door de rechter, hij raakte zijn baan kwijt en door de stress kreeg hij last van het Guillain–Barré syndroom. Een maand lang lag hij bijna compleet verlamd in een ziekenhuisbed. Ik heb hem een keer bezocht omdat het moest van m'n moeder. Ik was 15 jaar en een strontvervelende puber die net van school gestuurd was. Voor het eerst zag ik m'n vader hulpeloos en radeloos tegelijk. Een heel naar gevoel. Vastgeketend aan zijn bed, weinig zicht op snel herstel. Uitzichtloos.
De tweede keer was een jaar geleden op Pinkpop. Bruce Springsteen zette samen met z'n zoon
'Trapped' in. Ik stond naast m'n vader en ik zag weer z'n ogen vochtig worden, z'n neus begon te lopen en z'n mondhoeken te trillen. We dachten allebei aan hetzelfde. Ik heb z'n hand gepakt en op het moment dat Clarence Clemons z'n solo op de sax inzette, hebben we samen gehuild.
"I know I'll walk
out of here again
I know someday
I'll walk out of
here again"
Gelukkig is die tekst uitgekomen en liep hij op een dag dat ziekenhuis weer uit. Op Pinkpop waren het dus geen tranen van machteloosheid en kon ik het gelukkig weer opbrengen iets te voelen.
Luister Trapped op Spotify
Luister alle Mixtapes hier op Spotify
-----
- Mixtape #10 One Night Only - Just For Tonight
Je moet lid zijn van humedia om reacties te kunnen toevoegen!
Word lid van humedia