humedia
“Help me dan! Een Smoker, ik ga dood!”
Het sociaal gamen naar een hoger level
Door Merel Hurkmans
AMSTERDAM – De grond ligt bezaaid met lege chips –en snoepzakken en overal staan halflege flessen cola. Voor wie niet beter weet zou denken dat hier een flink feestje aan de gang is. Dat is in zekere zin ook zo, al zie je op een doorsnee feest niet acht computers langs elkaar opgesteld staan waarachter verschillende jongens als bezetenen op de toetsen rammen en vluchtig met hun muis over de tafel bewegen. American party’s zijn niet meer van nu. Een echte LAN-party is helemaal 2010.
LAN staat voor Local Area Network en de feestjes die daarbij horen worden, sinds het betaalbaar maken van netwerkkabels, steeds vaker georganiseerd. Bij het LAN-en worden verschillende computers op elkaar aangesloten zodat gamers via een server tegen of met elkaar kunnen spelen. In tegenstelling tot het vooroordeel dat er over gamers bestaat is dit een hele sociale aangelegenheid. De LAN bijeenkomsten worden vaak georganiseerd door vrijwilligers en liefhebbers maar ook door grotere organisaties waarbij er tijdens het gamen wat te winnen valt.
Patrick heeft voor de gelegenheid zijn appartement in Amsterdam opengesteld voor zijn vrienden en hun computers. Vijf dagen is Patrick zijn privacy kwijt. “Behalve als ik slaap, dat zijn nu de momentjes voor mezelf,” zegt hij lachend. Op een lange tafel staan zeven computers langs elkaar heen opgesteld. Voor een comfortabel uitziende bank staat een gigantisch plasmascherm waar Thijs, een jongen met een grote bril, op een geïmproviseerd tafeltje zijn toetsenbord heeft gestationeerd. Zonder zijn ogen van het scherm af te wenden gaat hij razendsnel met zijn vingers over het toetsenbord. Met zijn muis bestuurt hij het gezichtsveld van zijn gameheld. Hij speelt tegen Geerd, die even verderop aan de lange tafel zit. Geerd is vrijwel kaal en zijn ogen staan wazig. Ook hij ramt op de toetsen. De twee jongens zijn in een hevig gevecht verwikkeld waarvan het geluid wordt gedempt door hun koptelefoons.
Geerd geeft een laatste klap op zijn toetsenbord en leunt abrupt naar achter. “Ja verdomme!” roept hij naar Thijs op de bank. Thijs kijkt met een grijns om. Het is duidelijk dat hij het spelletje heeft gewonnen. Geerd sluit af en begint met het draaien van een jointje. Ondertussen zijn een paar andere jongens begonnen met een gezamenlijk spel waarbij ze in teamverband honderden zombies moeten doodschieten. Er wordt erg fanatiek gespeeld en in de kleine pauze momentjes schenken de jongens gauw nog een glas cola voor zichzelf in. Dan spelen ze weer door. De zombies uit het spel maken slijmerige geluiden en de jongens schrikken regelmatig op als ze plotseling worden belaagd door een zogenaamde ‘hunter’ uit het spel. “Help me dan! Een Smoker! Ja, nu ben ik bijna dood,” schreeuwt Tim, een jongen met oorbellen, warrige baard en een staartje in zijn haar. “Waar ben je dan?” roept Henco terug. Lichte paniek doorklinkt in zijn stem.
Geerd en Tim hebben samen het record van het aantal speeluren. “Vorig jaar begonnen we om twee uur s’middags te spelen en opeens was het weer licht buiten. Het was toen elf uur s’ochtends,” vertelt Tim met lichte trots. “Over de hoofdpijn van te lang gamen zijn de meeste van ons al heen gegroeid.” Thijs draait zich lachend om naar de rest. “Ik heb wel eens gehad dat mijn vriendin s’nachts wakker werd omdat ik in mijn slaap riep ‘Heal me! Heal me dan!’” vertelt hij.
De jongens herkennen zich niet in de bezorgde berichten die soms in de media verschijnen over dat te veel gamen agressie zou opwekken. “Ik raak eerder gefrustreerd omdat ik een spel niet voltooid krijg dan dat ik er agressief van wordt.” zegt Geerd schouderophalend terwijl hij de joint tussen zijn lippen steekt. Hij stapt het balkon op en slaat zijn jas dichter om zich heen. “Bah, wat is het koud.” Gelukkig voor de jongens is gamen een binnen activiteit.
Geschreven voor het vak Verhalen
Door Merel Hurkmans
AMSTERDAM – De grond ligt bezaaid met lege chips –en snoepzakken en overal staan halflege flessen cola. Voor wie niet beter weet zou denken dat hier een flink feestje aan de gang is. Dat is in zekere zin ook zo, al zie je op een doorsnee feest niet acht computers langs elkaar opgesteld staan waarachter verschillende jongens als bezetenen op de toetsen rammen en vluchtig met hun muis over de tafel bewegen. American party’s zijn niet meer van nu. Een echte LAN-party is helemaal 2010.
LAN staat voor Local Area Network en de feestjes die daarbij horen worden, sinds het betaalbaar maken van netwerkkabels, steeds vaker georganiseerd. Bij het LAN-en worden verschillende computers op elkaar aangesloten zodat gamers via een server tegen of met elkaar kunnen spelen. In tegenstelling tot het vooroordeel dat er over gamers bestaat is dit een hele sociale aangelegenheid. De LAN bijeenkomsten worden vaak georganiseerd door vrijwilligers en liefhebbers maar ook door grotere organisaties waarbij er tijdens het gamen wat te winnen valt.
Patrick heeft voor de gelegenheid zijn appartement in Amsterdam opengesteld voor zijn vrienden en hun computers. Vijf dagen is Patrick zijn privacy kwijt. “Behalve als ik slaap, dat zijn nu de momentjes voor mezelf,” zegt hij lachend. Op een lange tafel staan zeven computers langs elkaar heen opgesteld. Voor een comfortabel uitziende bank staat een gigantisch plasmascherm waar Thijs, een jongen met een grote bril, op een geïmproviseerd tafeltje zijn toetsenbord heeft gestationeerd. Zonder zijn ogen van het scherm af te wenden gaat hij razendsnel met zijn vingers over het toetsenbord. Met zijn muis bestuurt hij het gezichtsveld van zijn gameheld. Hij speelt tegen Geerd, die even verderop aan de lange tafel zit. Geerd is vrijwel kaal en zijn ogen staan wazig. Ook hij ramt op de toetsen. De twee jongens zijn in een hevig gevecht verwikkeld waarvan het geluid wordt gedempt door hun koptelefoons.
Geerd geeft een laatste klap op zijn toetsenbord en leunt abrupt naar achter. “Ja verdomme!” roept hij naar Thijs op de bank. Thijs kijkt met een grijns om. Het is duidelijk dat hij het spelletje heeft gewonnen. Geerd sluit af en begint met het draaien van een jointje. Ondertussen zijn een paar andere jongens begonnen met een gezamenlijk spel waarbij ze in teamverband honderden zombies moeten doodschieten. Er wordt erg fanatiek gespeeld en in de kleine pauze momentjes schenken de jongens gauw nog een glas cola voor zichzelf in. Dan spelen ze weer door. De zombies uit het spel maken slijmerige geluiden en de jongens schrikken regelmatig op als ze plotseling worden belaagd door een zogenaamde ‘hunter’ uit het spel. “Help me dan! Een Smoker! Ja, nu ben ik bijna dood,” schreeuwt Tim, een jongen met oorbellen, warrige baard en een staartje in zijn haar. “Waar ben je dan?” roept Henco terug. Lichte paniek doorklinkt in zijn stem.
Geerd en Tim hebben samen het record van het aantal speeluren. “Vorig jaar begonnen we om twee uur s’middags te spelen en opeens was het weer licht buiten. Het was toen elf uur s’ochtends,” vertelt Tim met lichte trots. “Over de hoofdpijn van te lang gamen zijn de meeste van ons al heen gegroeid.” Thijs draait zich lachend om naar de rest. “Ik heb wel eens gehad dat mijn vriendin s’nachts wakker werd omdat ik in mijn slaap riep ‘Heal me! Heal me dan!’” vertelt hij.
De jongens herkennen zich niet in de bezorgde berichten die soms in de media verschijnen over dat te veel gamen agressie zou opwekken. “Ik raak eerder gefrustreerd omdat ik een spel niet voltooid krijg dan dat ik er agressief van wordt.” zegt Geerd schouderophalend terwijl hij de joint tussen zijn lippen steekt. Hij stapt het balkon op en slaat zijn jas dichter om zich heen. “Bah, wat is het koud.” Gelukkig voor de jongens is gamen een binnen activiteit.
Geschreven voor het vak Verhalen
-
Reactie van roland van veen op 2 Februari 2010 op 20.34 - Goed de sfeer neergezet, zie ze daar wel zitten!
-
Reactie van Loek Essers op 2 Februari 2010 op 22.26 - Anders ik wel. :)
-
Reactie van Rick de Geest op 2 Februari 2010 op 22.41 - Haha Left 4 Dead.
-
Reactie van Julian op 2 Februari 2010 op 23.13 -
N00bs. Ik ga weer de offline wereld in. Naar echte mensen.
Oja, leuk stukje!
-
Reactie van Henk Oldenziel op 2 Februari 2010 op 23.26 - Je hebt een hele leuke levendige schrijfstijl, Merel. keep it on !
-
Reactie van Andre Weststrate op 2 Februari 2010 op 23.40 - Cool verhaal, tof geschreven. Ik vraag me alleen af hoe 2010 LAN parteeeEEesz zijn.... Was dat niet 2001? Maar ik ben dan ook al oud.
-
Reactie van Erin Gengler op 3 Februari 2010 op 0.40 - Lekker stuk. Zou de info over het fenomeen LANnen (en de vraagstukken rondom) liever wat uitgebreider zien. Ik vind het nogal abrupt. Maar that's me. GarTek (m'n screenname) = H3x0r. All Ur Bases Belong To Me n00bs!
-
Reactie van Loek Essers op 3 Februari 2010 op 0.50
- Lijkt me niet het stuk dat Merel wilde schrijven @ Erin ouwe h4xx0r. Maar daar kan jij dan weer over schrijven. Verder heb je wel een punt @Dré LAN-partijtjes zijn bijna zo oud als de weg naar Rome, en die schijnt oud te zijn. Maar dat ben ik natuurlijk ook al bijna.
-
Reactie van Daniël Verlaan op 3 Februari 2010 op 8.22 - Wat een prachtige tijd was dat. Gewoon je geld verdienen met gamen en naar Berlijn/Helsinki gaan om Europees te knallen. Vijftien jaar. En Merel, LAN-party's zijn dus al echt van <2004 hè ;-)
-
Reactie van Merel op 3 Februari 2010 op 10.19 - Voor mij was het een heel nieuw fenomeen. En ze zijn iig ouder dan die American Party's, daar deed ik al aan mee op de basisschool. ;-) Dat Left 4 Dead heb ik trouwens zelf ook mogen spelen. 49 zombies gepakt op mijn hoogtepunt. Tegen de 300 a 400 van de jongens. Ze probeerden me wel steeds te beschermen, hoe romantisch.
Opmerking
- ‹ Vorige
- 1
- 2
- Volgende ›
Welkom bij
humedia
© 2010 Gemaakt door ROC media
Je moet lid zijn van humedia om reacties te kunnen toevoegen!
Word lid van humedia