Helden. Iedereen heeft er 1, of meerderen. Verhalen van Helden zijn er genoeg. Nu heb ik het niet over zap waardige Disney films of over het paarde getilde lichtzwaard mannetjes. Nee, echte helden zoals jij en ik. Het verhaal van Martijn, die ik met trots een van mijn beste vrienden mag noemen, wilde ik graag vertellen. In mijn ogen is hij namelijk een held. Bovenstaande is het resultaat.
Redactionele noot: Soms is het technisch niet helemaal in orde. Ben mij van de meeste dingen redelijk bewust daar ik altijd kritisch naar mijn producties blijf. Dus, mocht je opbouwende kritiek hebben, graag. Ik ben nog maar 1e jaars en vooral op inhoud zijn er denk ik nogal wat verbeterpuntjes.
- Omdat je op 4:3 hebt gedraaid ziet het er meteen een stuk 'amateuristischer' uit. Maar dat kan persoonlijk zijn.
- Kadering: zorg altijd dat de kant waar de spreker heen praat, dat daar de meeste ruimte zit. Nu praat hij tegen de zijkant, terwijl aan de andere kant niets functioneels is. Kijkt heel vervelend. Voor mensen die 'in het vak zitten' bewust, voor de neutrale kijker onbewust.
- Er is niet gewit voor het interview, de beste man is helemaal blauw.
- Zorg voor wat plakshots onder het interview. Shots van zijn hand, spullen in de kamer, foto's van zijn vader, totaaltje. Nu is het drie minuten lang een man die praat met af en toe een zwartje ertussen. Moeilijk om je aandacht erbij te houden.
- Het stuk waar hij aankleed is een beetje vlot/rommelig gefilmt, terwijl er mooie rustige muziek onder staat. Dat past niet heulemaal.
- Met die muziek ligt het ook veel te dik erboven op dat je 'emotie' wilt opwekken. Zou 't wat subtiler doen.
Best wel mooie shots op het einde, maar ik denk dat weinig mensen daar komen omdat alle delen gewoon te lang duurde en niet spannend werden gehouden door plakshots oid.
En ook qua verhaal vertellen: de eerste 20 seconden van zijn verhaal is het niet duidelijk wie er nou kanker heeft, beter had je die eerste 2 quotes omgewisseld.
Ik wil de Alpe d'Huez ook wel eens opfietsen. Helemaal voor het goede doel. Ondanks alle hierboven genoemde kritiek is het een aardig verhaal. Is dit onderdeel van Ruist?
Reactie van Loek Essers op 2 Februari 2010 op 16.57
Wat Pim zegt. Ik haak trouwens echt af op een minuut of 3. Verder had ik de aankleed/fietsshots door het interview gesneden en de twee of drie belangrijkste citaten uit gekozen en dan op het eind nog een hartverwarmende man in fietspakquoot (of zoiets).
Reactie van Loek Essers op 2 Februari 2010 op 16.57
Wat Lou zegt! In het begin dacht ik: 'woooow hij heeft kanker'. Daar schrik je van. Vervolgens begint hij te vertellen dat hij ook nog niet meer echt te helpen is. Dan gaan mijn hersenen op volle toeren: 'Hoe kan dat nou!? Zo jong! Ziet er zo gezond uit! Hoe kan hij nou nu als niet meer echt helemaal beter kunnen worden! Paniek!'
Verder wat pim zegt.
Ik hou persoonlijk ook niet echt van fades, had ook niet overal gehoeven denk ik.
Ik heb het afgekeken omdat ik wilde weten hoe het afliep maar het was veeel te lang. Sommige dingen zoals het aan komen fietsen en het aankleden kunnen veel korter.
Als ik die jongen zo'n 3 of 4 seconden zie fietsen snap ik het wel. Of als je je broek/legging/geval een stukje optrekt, je hoeft niet 10 seconden te zien tot hij hem heeeeeelemaal aan heeft zeg maar.
Die beelden afgewisseld met het interview was voor het beeld leuker geweest en had de boel ook flink ingekort. Dat het zo lang is, is echt zonde want het koste me echt moeite hem af te kijken.
Je moet lid zijn van humedia om reacties te kunnen toevoegen!
Join humedia