humedia
Een half jaar AZ
Werken bij de mooiste voetbalclub van Nederland, dat lijkt mij wel wat als ik solliciteer bij AZ. Het is half juni, het kampioenschap zorgt nog steeds voor een euforische stemming. Er zijn een spelers verkocht en dus op volle sterkte naar het nieuwe seizoen. Zonder Van Gaal. Helaas. Ik begin op één juli in het Kristen Nygaard Fancentrum.
AZ is in de zomer geswitcht van sponsor. Canterbury is weer Quick geworden, na een jaar afwezigheid. In de eerste week van juli komen alle shirts binnen. Honderden. Rode shirts, witte shirts, zwarte shirts. Witte, roze en gele keepershirts. En alles moet geteld, gestickerd en gelabeld. Op vijf juli is namelijk de Open Dag. Mijn tweede werkdag. Het Fancentrum staat die dag vol met mensen. Gezinnen, geheel in AZ-outfit schaffen het nieuwe tenue aan. Euro’s vliegen over de toonbank. Dirk Scheringa laat zich even zien en vraagt me hoe het gaat. Ik zeg opgewekt dat het ‘een gekkenhuis is.’ Hij is er blij mee. Toch even gebabbeld met de grote man. Of moet ik zeggen, toen nog grote man.
Al snel kom ik erachter dat er veel mensen zijn die AZ e-mailen. Veel van deze e-mails komen bij ons in het Fancentrum terecht. Jongetjes van zeven jaar die vragen om een sticker, maar ook vijftigers die vragen om spelerskaarten of vaantjes. Wekelijks enkele brieven met deze verzoeken. En niet alleen uit Nederland. Zo was er een brief uit China waarin de liefhebber schreef over ‘mannen als engelen die over de groene hemel renden.’ Vanuit de hele wereld worden er brieven gestuurd met de vraag of wij fanartikelen kunnen opsturen. Het is natuurlijk helemaal niet raar om een sportclub te vragen stickers, posters en vaantjes op te sturen naar Brazilië. En dat geheel kosteloos.
Het is inmiddels ongeveer een week na de Open Dag. De eerste wedstrijdshirts worden teruggebracht. Verkleurd. In China is een laatste ‘bad’ vergeten waardoor de kleuren doorlopen. Na de rode shirts, blijken ook de andere shirts af te geven. Kortom, alle getelde, gestickerde en gelabelde shirts moeten weer terug in de doos. Uren werk, zowel het eerder ophangen als het nu weer opruimen. Een halfleeg Fancentrum verontwaardigt menig fan die van plan was een shirt te halen. Nieuwe shirts komen als het goed is begin september.
Ik als voetballiefhebber en vrouw hou natuurlijk van het spelletje, maar ik kijk toch niet graag naar vrouwenvoetbal. Dit resulteert in menig gluurmoment als de spelers zich op het, vanaf het Fancentrum zichtbare, trainingsveld in het zweet werken. Als er even geen klanten zijn, begeef ik me snel naar het grote raam waar ik ‘mijn’ mannen kon zien. Ook worden de koontjes wel eens rood als Stijn Schaars iets komt afrekenen, of als Hector Moreno met z’n reebruine ogen me aankijkt terwijl hij afrekent. Echter, als de grote Italiaan in de vorm van Graziano Pellè aan de balie staat, zet ik mezelf op een meter afstand en laat mijn collega hem helpen. Ik kijk toe. Schoonheid kan ook intimideren.
Het is oktober. Het rommelt bij DSB en dus ook bij AZ. Het lukt Scheringa uiteindelijk niet om de bank te redden. DSB verdwijnt uit het stadion, en ook van het stadion. De onrust bij de club zelf valt mee. De problemen rondom de voorzitter houden de werknemers bezig, maar er lijken in eerste instantie niet erg veel veranderingen te komen. De wedstrijdshirts komen uiteindelijk ook rond half oktober, na ongeveer zes weken uitstel. Met DSB erop geprint.
De klanten hebben gemengde gevoelens. Is het shirt een collectors item, omdat dit het laatste shirt is met de sponsor erop, of is het shirt nu waardeloos omdat de spelers shirts dragen zonder DSB erop? Beide partijen hebben een punt. Niet veel later volgt een email van een vader. Zijn zoontje heeft weken op zijn wedstrijdshirt moeten wachten. Nu hij het shirt eindelijk heeft, staat er DSB op. De man schrijft dat zijn zoontje op school gepest wordt met het feit dat er DSB op staat. Daarom draagt hij het niet meer. De email is tot nu toe best redelijk. De man stelt daarna echter zelf voor wat hij een goede oplossing vindt voor de situatie: drie gratis vrijkaartjes voor de eerstvolgende wedstrijd.
De problemen en de uiteindelijke val van de DSB Bank zorgen ervoor dat het wat rustiger wordt in de winkel. De e-mails van kleine zelfstandigen of studenten die AZ willen sponsoren voor één of meerdere wedstrijden zijn soms vertederend. Het is wachten op een nieuwe grote naam die sponsor wil worden. De tegenvallende prestaties zijn daarnaast ook reden voor onvrede. Koeman staat al snel op straat en Advocaat komt. Ondertussen moeten de eerste mensen op zoek naar een andere baan, en ook in het Fancentrum moeten er vier mensen, waaronder ik, op zoek naar iets anders. Het was een rumoerig half jaar voor de club. Ik heb er voor mijn gevoel toch een beetje middenin gestaan.
Op mijn laatste werkdag haal ik met een collega wat spullen van de zolder waar dingen liggen opgeslagen. Een grote ruimte waar veel spullen staan. Ik loop er een rondje en zie drie grote letters tegen een stapel dozen staan. Bijna onopvallend. Een D een S en een B. Wie had dat gedacht toen ik op één juli begon.
AZ is in de zomer geswitcht van sponsor. Canterbury is weer Quick geworden, na een jaar afwezigheid. In de eerste week van juli komen alle shirts binnen. Honderden. Rode shirts, witte shirts, zwarte shirts. Witte, roze en gele keepershirts. En alles moet geteld, gestickerd en gelabeld. Op vijf juli is namelijk de Open Dag. Mijn tweede werkdag. Het Fancentrum staat die dag vol met mensen. Gezinnen, geheel in AZ-outfit schaffen het nieuwe tenue aan. Euro’s vliegen over de toonbank. Dirk Scheringa laat zich even zien en vraagt me hoe het gaat. Ik zeg opgewekt dat het ‘een gekkenhuis is.’ Hij is er blij mee. Toch even gebabbeld met de grote man. Of moet ik zeggen, toen nog grote man.
Al snel kom ik erachter dat er veel mensen zijn die AZ e-mailen. Veel van deze e-mails komen bij ons in het Fancentrum terecht. Jongetjes van zeven jaar die vragen om een sticker, maar ook vijftigers die vragen om spelerskaarten of vaantjes. Wekelijks enkele brieven met deze verzoeken. En niet alleen uit Nederland. Zo was er een brief uit China waarin de liefhebber schreef over ‘mannen als engelen die over de groene hemel renden.’ Vanuit de hele wereld worden er brieven gestuurd met de vraag of wij fanartikelen kunnen opsturen. Het is natuurlijk helemaal niet raar om een sportclub te vragen stickers, posters en vaantjes op te sturen naar Brazilië. En dat geheel kosteloos.
Het is inmiddels ongeveer een week na de Open Dag. De eerste wedstrijdshirts worden teruggebracht. Verkleurd. In China is een laatste ‘bad’ vergeten waardoor de kleuren doorlopen. Na de rode shirts, blijken ook de andere shirts af te geven. Kortom, alle getelde, gestickerde en gelabelde shirts moeten weer terug in de doos. Uren werk, zowel het eerder ophangen als het nu weer opruimen. Een halfleeg Fancentrum verontwaardigt menig fan die van plan was een shirt te halen. Nieuwe shirts komen als het goed is begin september.
Ik als voetballiefhebber en vrouw hou natuurlijk van het spelletje, maar ik kijk toch niet graag naar vrouwenvoetbal. Dit resulteert in menig gluurmoment als de spelers zich op het, vanaf het Fancentrum zichtbare, trainingsveld in het zweet werken. Als er even geen klanten zijn, begeef ik me snel naar het grote raam waar ik ‘mijn’ mannen kon zien. Ook worden de koontjes wel eens rood als Stijn Schaars iets komt afrekenen, of als Hector Moreno met z’n reebruine ogen me aankijkt terwijl hij afrekent. Echter, als de grote Italiaan in de vorm van Graziano Pellè aan de balie staat, zet ik mezelf op een meter afstand en laat mijn collega hem helpen. Ik kijk toe. Schoonheid kan ook intimideren.
Het is oktober. Het rommelt bij DSB en dus ook bij AZ. Het lukt Scheringa uiteindelijk niet om de bank te redden. DSB verdwijnt uit het stadion, en ook van het stadion. De onrust bij de club zelf valt mee. De problemen rondom de voorzitter houden de werknemers bezig, maar er lijken in eerste instantie niet erg veel veranderingen te komen. De wedstrijdshirts komen uiteindelijk ook rond half oktober, na ongeveer zes weken uitstel. Met DSB erop geprint.
De klanten hebben gemengde gevoelens. Is het shirt een collectors item, omdat dit het laatste shirt is met de sponsor erop, of is het shirt nu waardeloos omdat de spelers shirts dragen zonder DSB erop? Beide partijen hebben een punt. Niet veel later volgt een email van een vader. Zijn zoontje heeft weken op zijn wedstrijdshirt moeten wachten. Nu hij het shirt eindelijk heeft, staat er DSB op. De man schrijft dat zijn zoontje op school gepest wordt met het feit dat er DSB op staat. Daarom draagt hij het niet meer. De email is tot nu toe best redelijk. De man stelt daarna echter zelf voor wat hij een goede oplossing vindt voor de situatie: drie gratis vrijkaartjes voor de eerstvolgende wedstrijd.
De problemen en de uiteindelijke val van de DSB Bank zorgen ervoor dat het wat rustiger wordt in de winkel. De e-mails van kleine zelfstandigen of studenten die AZ willen sponsoren voor één of meerdere wedstrijden zijn soms vertederend. Het is wachten op een nieuwe grote naam die sponsor wil worden. De tegenvallende prestaties zijn daarnaast ook reden voor onvrede. Koeman staat al snel op straat en Advocaat komt. Ondertussen moeten de eerste mensen op zoek naar een andere baan, en ook in het Fancentrum moeten er vier mensen, waaronder ik, op zoek naar iets anders. Het was een rumoerig half jaar voor de club. Ik heb er voor mijn gevoel toch een beetje middenin gestaan.
Op mijn laatste werkdag haal ik met een collega wat spullen van de zolder waar dingen liggen opgeslagen. Een grote ruimte waar veel spullen staan. Ik loop er een rondje en zie drie grote letters tegen een stapel dozen staan. Bijna onopvallend. Een D een S en een B. Wie had dat gedacht toen ik op één juli begon.
Tags: az, china, gekkenhuis
-
Reactie van Wouter Pennings (penben.nl) op 30 December 2009 op 13.21 -
Had die letters dan meegesmokkeld en jaren later ergens per ongeluk expres tevoorschijn getoverd ;).
Maarre ja nu ik het zo lees is dat AZ dus echt écht een mager provincieclubje. Ik denk dat komende zomer het Fancentrum de plek is waar geen shirts en petjes meer hangen met prijskaartjes, maar dat geïnteresseerden daar persoonlijk de El Hamdaoui's en Dembele's (hoe bedoel je overschatte spelers man) met een label en een sticker erop en eraan kan afhalen.
-
Reactie van Meike op 30 December 2009 op 13.25 - Haha, nou dan neem ik Dembele maar al te graag mee ;)
-
Reactie van Bas Pieper op 30 December 2009 op 13.37 - Provincieclubjes zijn in opkomst Wouter. Heb al vaker gezegd dat de ´Toppers´ niet meer de toppers zijn zoals ze waren. En ik moet zeggen ik vind dit mooi. Mooi om te zien hoe clubs vanuit de kelder van de eerste divisie naar de subtop van de eredivisie klimmen met minimale middelen. AZ en Heerenveen zijn daar een schitterend voorbeeld van. Twente zat al jaren tussen de middenmoot en de subtop in. Maar dreigt daat nu bovenuit te steken. Let eens op Heracles, mijn clubje. 9 jaar geleden nog helemaal onderaan in de eerste divisie. Kijk eens waar ze nu staan. En dat met de een-na-laagste begroting. De volgende stap is een nieuw stadion. En ik weet zeker, binnen vijf jaar staan ze stevig in de subtop. Beleid is prima en alles klopt.
-
Reactie van Bas Pieper op 30 December 2009 op 13.38
- En provincieclub kan je het niet noemen. Eerder 'de kleine broer van Twente'
-
Reactie van Wouter Pennings (penben.nl) op 30 December 2009 op 14.13
-
Ja Bas maar dat is iets anders dan een topclub zijn in al zijn facetten. FC Twente is al decennia lang de nummer vier van Nederland, je kon erop wachten dat die ooit eens mee zouden doen voor de prijzen. Maar een echte topclub is zelfs Twente bij lange na niet. En AZ, tsja met een rijke suikeroom kan alles. Daar is heel goed beleid gevoerd (lees ook de biografie van Van Gaal daar eens over), maar nu is het daar toch uit met de financiële pret.
Voor Heracles en al die andere clubs geldt ook gewoon dat er steeds meer middelen beschikbaar komen. Hoewel het niet waar is dat de club met de grootste begroting ook de meeste kans op succes heeft, want dat wijzen de resultaten wel uit. Waar minder geld is, komt creativiteit boven. Daarom verlang ik als Ajacied zijnde zo naar een tijd dat Ajax net niet failliet gaat en het afgelopen is met al die kapsoneslijers die uit pure zelfvoldoening steeds doen alsof ze Ajax gaan redden. En dan komt het echte voetbalverstand weer boven drijven.
Maar wat ik dus bedoel met een topclub: je hebt Nederland-brede dekking qua supportersschare, een stabiele historie van jarenlang in Nederland en Europa meedoen in de absolute top en internationale wereldfaam. Laat me niet lachen dat een andere Nederlandse club buiten Ajax, Feyenoord en PSV dat ooit zal krijgen.
-
Reactie van Bas Pieper op 30 December 2009 op 14.27
- Denk ook niet dat Ajax, Feyenoord of PSV ooit nog die internationale wereldfaam gaan behalen. Die tijd is geweest. We zijn Nederland. Helaas.
-
Reactie van Jorrit op 30 December 2009 op 17.05 -
Zou deze jongen er ook nog werken, of nu alleen een andere jas hebben?
-
Reactie van Meike op 30 December 2009 op 17.18
- Die werkt er zeker nog.. haha
-
Reactie van Menno Schilder op 31 December 2009 op 15.04 -
Dirk IS en BLIJFT een grote man:)
@Meike, volgens mij heb ik jou wel eens gespot in het fancentrum. Balen dat je daar nu weer weg moet.
@Wouter, het komt echt wel weer goed met AZ hoor. Natuurlijk weten we nu allemaal wel dat het eerste haljaar mislukt is, maar er staat nog een hele helft te wachten. Kijk naar Heerenveen. Hebben nu ook een zwakke eerste competitiehelft achter de rug.
Ik ben wel eens benieuwd hoe bijvoorbeeld Heracles zich volgend jaar houdt in de Europa League mochten ze dat halen. Gelukkig duurt het niet heel lang meer voordat de competitie wordt hervat.
-
Reactie van Bas Pieper op 31 December 2009 op 16.35
- Welke Dirk bedoel je Menno? Die supermarkt?
Opmerking
- ‹ Vorige
- 1
- 2
- Volgende ›
Welkom bij
humedia
© 2010 Gemaakt door ROC media
Je moet lid zijn van humedia om reacties te kunnen toevoegen!
Word lid van humedia