Wil je alsjeblieft verdwijnen? Wil je weggaan uit mijn hoofd? Wil je mij met rust laten met je tegenstrijdige signalen? Je gaat niet weg, misschien ooit. Je bent er nog, maar ver bij mij vandaan. En ondanks dat mijn hart je dichtbij mij wil hebben, laat mijn verstand dat niet toe. En ik weet dat jouw verstand het ook niet toelaat, maar diep in je hart hou je van mij. Waarom zou je anders je vriendin voorliegen, haar bedriegen en haar bedonderen. Dat moet wel liefde zijn.
Maar je houdt zo veel van haar, dat ik nooit een eerlijke kans van je heb gekregen. Je houdt zo veel meer van haar dat zij het verdient om door jou in de maling te worden genomen. Je houdt het allermeest van haar, zodat je jezelf toestaat om ongestraft als een vrijgezel door het leven te mogen en haar keer op keer, week na week, maand na maand te mogen bedriegen. Als dat geen liefde is...
Maar de echte liefde van je leven dat ben ik. Je smst me de dingen die in je hoofd zitten. Je belt me zomaar op om even te kletsen. Je houdt van me. Je verlangt naar mij: naar m’n mooie lichaam en borsten, naar mijn geile glimlach. En als ik zeg dat dat ooit allemaal van jou is, antwoord je met : “ precies, mijn houvast.” Je doet me smelten met zulke berichten. Je laat m’n hart salto’s maken. Als we het over later hebben, besluiten we dat we samen gaan trouwen, weten we dat we absoluut een jongen en een meisje willen. En hebben we nu al een naam voor ‘onze’ dochter. Je bent zelfs al een keer op je knieën gegaan voor mij. Je houdt van me, keer op keer. Jammer dat je dit alles alleen zegt als je dronken bent. Jammer dat je in nuchtere toestand zo ongrijpbaar ben. Jammer. Voor jou. Want na drie kansen bestaat er geen toekomst meer voor ons. Nooit.
Ik wil niet goed genoeg zijn, als het andere mislukt. Je bent me kwijt, je hebt me verloren. Ik kom nooit meer terug, en ik word ook nooit meer gevonden. In ieder geval niet door jou.
Tags:
Delen
Facebook
Je moet lid zijn van humedia om reacties te kunnen toevoegen!
Join humedia