Vorige week bezocht ik samen met een vriendin het theaterstuk ‘A Streetcar named desire’. Een shockerend stuk. Niet alleen in 1947, toen het voor het eerst op de planken verscheen, maar ook nu, in tijden waarvan we denken dat we ondertussen alles wel gezien hebben. Op een gegeven moment wordt de hoofdpersoon op het podium verkracht door de man van haar zus. Wij zitten op de zevende rij en aangezien deze scène zich afspeelt tegen de voeten van de mensen op de eerste rij, kan ik niet precies zien wat er gebeurt. Ik geloof het ook wel. Ik zie de spartelende voeten van de vrouw, net over het afrokapsel van de jongen voor me heen en hoor de muziek dreigender worden. Wat me opvalt, is dat alle mensen om mij heen, zich voorover buigen. Enkelen gaan zelfs staan, om niets te missen van het schouwspel.
Op de terugweg in de trein lees ik de Spits. Een paginagroot artikel met de kop: ‘Fascinatie voor zieke shit’. Vonden wij de filmpjes van de Fin Matti Juhani al luguber, blijkbaar kan het nog veel erger. Bijvoorbeeld op sites als
Fucking Shocking,
Toxic Junction en de Nederlandse versie
Ogrish. Socioloog Alfred Benschop probeert de toenemende populariteit van dit soort websites te verklaren. ‘Het aantal sites en bezoekers zal blijven stijgen, omdat er simpelweg steeds meer mensen online gaan. De fascinatie die wij hebben met gruwelijke beelden komt voort uit nieuwsgierigheid.’ Volgens hem is de dood die wij op televisie zien, niet hetzelfde als die in de werkelijkheid. ‘Er is een soort journalistieke belangstelling’, is zijn uitleg. Ook de makers van de site Ogrish.nl zien de nieuwswaarde in van de op hun site geplaatste filmpjes. ‘Het is gruwelijk, maar voor ons is het ongecensureerd nieuws. We tonen beelden die je niet je niet op het journaal ziet en er zijn mensen die de werkelijkheid in de puurste en meest directe vorm willen ervaren.’
In eerste instantie walg ik van de mensen die dit soort filmpjes plaatsen en de mensen die er veelvuldig naar kijken. Om over de mensen die het filmen en niet ingrijpen wanneer er voor hun neus zoiets plaatsvindt nog maar te zwijgen, maar wellicht is dat wel een teken dat ik de verkeerde studiekeuze heb gemaakt. Ik snap niet altijd waarom mensen iets met hun eigen ogen moeten zien, om te geloven dat het daadwerkelijk gebeurt. Daarnaast weet ik ook dat het gevaarlijk is om enkel en alleen op verhalen van anderen of de media af te moeten gaan. En weer wordt het bij mij een ander verhaal zodra een filmpje belangrijke nieuwswaarde bevat, of er geschiedenis mee wordt gemaakt. Ik heb zelf ook gekeken hoe Saddam Hoessein uiteindelijk opgehangen werd.
Ik vraag me af wat voor soort mensen deze websites bezoeken. En vooral: om welke reden? Heeft het inderdaad te maken met een journalistieke belangstelling, om te weten wat er nu echt gebeurt in onze maatschappij? Zouden er mensen zijn die dit soort filmpjes grappig vinden en vooral op zoek zijn naar amusement? En aan wie zou ik dat nu beter kunnen vragen, dan aan mijn studiegenoten, de toekomstige journalisten, die voor radio, televisie, kranten, tijdschriften en internetsites zullen moeten beslissen of iets ‘kan’. Wie van jullie bezoekt weleens deze sites en: waarom?
Je moet lid zijn van humedia om reacties te kunnen toevoegen!
Word lid van humedia