Hogeschool Utrecht
Klantvriendelijkheid: long way To Go
Het is alsof de duivel ermee speelt. Al enkele maanden reken ik mijn boodschappen bij de AH To Go af bij een schuchter, jong meisje met een strakke pony die half over haar ogen valt. Sinds een paar dagen probeer ik haar zelfs te ontwijken door snel van rij te veranderen. Het mag niet baten.
Vrolijk als ik ben leg ik elke keer weer mijn af te rekenen voedsel met een gracieus gebaar voor haar op de toonbank. Ik begroet haar en kijk zo vriendelijk mogelijk. Snel trekt ze het flesje cola langs het scanapparaat. Ik voel een steek in mijn hart als ik merk dat onze blikken elkaar niet kruisen. Als ik zie dat ze naar mijn zorgvuldig uitgezochte pakje kauwgom reikt, begin in koortsig naar mijn portemonnee te zoeken.
Vaag hoor ik haar een bedrag noemen. Enkele seconden te laat kijk ik haar aan, mijn pinpas triomfantelijk in mijn hand houdend. Ze geeft me de verveelde blik.
Ik hoor mezelf vragen of ik mag pinnen. Stomme vraag, denk ik terwijl ik de alom bekende slogan ‘klein bedrag? Pinnen mag’ in mijn hoofd herhaal. De verbazing maakt zich dan ook geen meester van mij als ik geen reactie krijg. Een tikkeltje onwennig haal ik mijn pas door het apparaat. Gelukkig, in een keer goed. Ik zie vanuit mijn ooghoek dat het schaap haar gewicht ongeduldig van haar ene naar haar andere been verplaatst.
En terwijl ik het tweede cijfer van mijn pincode nog niet heb aangeraakt maakt mijn hart een sprongetje: de pony wenst mij een fijne dag verder.
Met de grootst mogelijke moeite rond ik mijn pinbetaling af. Weer kijk ik haar aan. Ik open mijn mond om haar ook een fijne dag te wensen. Ik ben met stomheid geslagen als ik zie dat ze haar blik richt op de jongeman achter mij en tegelijkertijd voel ik dat hij een stap in haar richting doet.
Het wordt me even teveel. Mijn spullen staan nog op de toonbank. Ik ben nog niet klaar om haar en de winkel te verlaten. Ik voel me als het vijfde wiel aan de kassa.
Haastig prop ik daarom mijn aankopen toch maar in mijn tas.
De meest belachelijke scenario’s schieten door mijn hoofd terwijl ik mijn tas langzaam dichtrits.
Ik bedenk dat ik de volgende keer expres mijn pincode verkeerd ga intoetsen.
Helemaal geweldig zou het zijn om mijn flesje cola van tevoren eens flink te schudden om vervolgens de inhoud in haar gezicht te spuiten.
Ruw word ik uit deze mooie droom geholpen door de jongen die inmiddels naast mij staat en reikt naar de pinautomaat waar ik nog voor sta te lummelen.
Ik raap al mijn moed bij elkaar, bijt mijn tong af, zet een stap opzij en zeg: ‘Jij ook een fijne dag verder.’
Vrolijk als ik ben leg ik elke keer weer mijn af te rekenen voedsel met een gracieus gebaar voor haar op de toonbank. Ik begroet haar en kijk zo vriendelijk mogelijk. Snel trekt ze het flesje cola langs het scanapparaat. Ik voel een steek in mijn hart als ik merk dat onze blikken elkaar niet kruisen. Als ik zie dat ze naar mijn zorgvuldig uitgezochte pakje kauwgom reikt, begin in koortsig naar mijn portemonnee te zoeken.
Vaag hoor ik haar een bedrag noemen. Enkele seconden te laat kijk ik haar aan, mijn pinpas triomfantelijk in mijn hand houdend. Ze geeft me de verveelde blik.
Ik hoor mezelf vragen of ik mag pinnen. Stomme vraag, denk ik terwijl ik de alom bekende slogan ‘klein bedrag? Pinnen mag’ in mijn hoofd herhaal. De verbazing maakt zich dan ook geen meester van mij als ik geen reactie krijg. Een tikkeltje onwennig haal ik mijn pas door het apparaat. Gelukkig, in een keer goed. Ik zie vanuit mijn ooghoek dat het schaap haar gewicht ongeduldig van haar ene naar haar andere been verplaatst.
En terwijl ik het tweede cijfer van mijn pincode nog niet heb aangeraakt maakt mijn hart een sprongetje: de pony wenst mij een fijne dag verder.
Met de grootst mogelijke moeite rond ik mijn pinbetaling af. Weer kijk ik haar aan. Ik open mijn mond om haar ook een fijne dag te wensen. Ik ben met stomheid geslagen als ik zie dat ze haar blik richt op de jongeman achter mij en tegelijkertijd voel ik dat hij een stap in haar richting doet.
Het wordt me even teveel. Mijn spullen staan nog op de toonbank. Ik ben nog niet klaar om haar en de winkel te verlaten. Ik voel me als het vijfde wiel aan de kassa.
Haastig prop ik daarom mijn aankopen toch maar in mijn tas.
De meest belachelijke scenario’s schieten door mijn hoofd terwijl ik mijn tas langzaam dichtrits.
Ik bedenk dat ik de volgende keer expres mijn pincode verkeerd ga intoetsen.
Helemaal geweldig zou het zijn om mijn flesje cola van tevoren eens flink te schudden om vervolgens de inhoud in haar gezicht te spuiten.
Ruw word ik uit deze mooie droom geholpen door de jongen die inmiddels naast mij staat en reikt naar de pinautomaat waar ik nog voor sta te lummelen.
Ik raap al mijn moed bij elkaar, bijt mijn tong af, zet een stap opzij en zeg: ‘Jij ook een fijne dag verder.’
-
Reactie van Henk Oldenziel op 17 November 2009 op 20.00 -
Dat expermiment met het colaflesje schudden zou ik zeker een keer uitvoeren. En op video vastleggen !
Verder: doe je boodschappen gewoon niet bij de AH To Go. De normale appie is al aan de dure kant, maar bij de TO GO komen daar nog extra % bovenop. En je krijgt er geen extra klantvriendelijkheid voor terug!
-
Reactie van Nathalie Hoogeveen op 17 November 2009 op 20.27 -
@Henk haha, graag!
Verder doe ik ook niet al mijn boodschappen bij de AH To Go, vooral om de reden die jij noemt inderdaad. maar soms is het wel lekker snel en makkelijk. En iets minder gezellig, dat wel.
-
Reactie van Wouter Pennings (penben.nl) op 17 November 2009 op 20.39 - Dit zijn zo te lezen geen dagelijkse boodschappen, maar gewoon ff snel een tussendoortje halen. AH to go is sowieso echt beroerd. Boven de ingang hangt zo'n belabberde luchtblazer (funest voor de coupe) en het stinkt er alsof de wereld binnenstebuiten is gekeerd. Advies: schrijf voortaan niet meer van dit soort dagboekverhalen. Je kan goed schrijven, gebruik dat voor interessantere zaken!
-
Reactie van Gijsbert Sijbrand Tinga op 17 November 2009 op 21.23 - Wat Wouter zegt. Funest!
-
Reactie van Nathalie Hoogeveen op 17 November 2009 op 21.30
- @wouter, @gijsbert, bedankt. maar ik zie dit dan ook meer als een tussendoortje, inderdaad.
-
Reactie van Anna Groot op 18 November 2009 op 11.07 - Nathalie, ik vind het een mooi geschreven verhaal over een schijnbaar onbenullig onderwerp als ik Wouter en Gijsbert moet geloven. Ik ben het niet met ze eens: deze dingen zijn belangrijk om te signaleren. Hoe kunnen we onszelf anders staande houden in een maatschappij waar mensen elkaar met onverschilligheid en desinteresse tegemoet treden? Heel goed dat je het aankaart! Als ik AH was: direct ontslaan die meid!
-
Reactie van jaap den ouden op 18 November 2009 op 13.02 - Het is normaal het pertinent oneens te zijn met de heren Gijsbert en Wouter. Zij maken er dan ook een sport van.
-
Reactie van Julian op 18 November 2009 op 14.44 - AH, een verschijnsel dat ik bij mijn AH XL ook wel eens zie en mij ook niet tot vrolijkheid stemt. Onbeschofte, vaak toch helaas allochtone kassameisjes met een blik op oneindig.. en dan bedoel ik niet een sexy blik op oneindig!
-
Reactie van Nathalie Hoogeveen op 18 November 2009 op 17.45
- trouwens. @gijsbert, jouw haar zit toch altijd goed?
-
Reactie van Gijsbert Sijbrand Tinga op 25 November 2009 op 16.24
-
@ Anna Groot, je bent het al niet met me eens voordat ik ook maar iets heb gezegd, en hetgeen wat ik had gezegd ging over mijn haar.
@Nathalie, ik mag hopen van wel ja. Leuk stuk hoor! Maar het ging mij even om de haardroger bij de ingang.
Opmerking
Welkom bij
humedia
© 2010 Gemaakt door ROC media
Banners | Een probleem rapporteren? | Privacy | Algemene voorwaarden
Je moet lid zijn van humedia om reacties te kunnen toevoegen!
Lid worden van dit Ning-netwerk