De pagina van Chris Polet

Ik kon mijn ogen niet geloven. Deze avond stond ik rond zeven uur op Utrecht Centraal bij de krantendisplay van de bruna. Volkskrant, check. NRC.Next, check. AD, check. AD regionaal, check. Trouw, check. De krant waar ik voor kwam, wat overigens een van de meest toonaangevende kwaliteitskranten is die in Nederland wordt geproduceerd, was niet aanwezig in het rek! Het NRC Handelsblad, nota bene de enige landelijke avondkrant, zat niet tussen de andere PCM kwaliteitskranten. Tot mijn grote schrik… Doorgaan

Daar zitten ze dan. Op het rode bankje aan de vijver in het park. Hij aan de rechterkant, met zijn wandelstok naast zich, in grijze winterjas met stijlvolle hoed. Zij één meter verderop aan de rand van het bankje. Grijze winterjas, zwart hoofddoekje en blauwe rollator naast het bankje.

Ze kijkt met een glimlach naar de eendjes in de vijver. Hij probeert onopvallend naar haar te kijken, maar zodra ze terugkijkt keert hij zich weer naar de eendjes. Ze weet het wel... hij is verliefd. Dat ze dit o… Doorgaan

8 Uur s’avonds en ik sta met mijn schooltas op perron 8 van Utrecht Centraal. Vreemde tijd om van school te komen, niet? Inderdaad, ik kom dan ook niet meteen van de faculteit, maar heb na de les nog een prettige tijd beleefd met de beste groep die de School van Journalistiek tot nu toe heeft meegemaakt (het groepsnummer is vast wel doorgedrongen tijdens de intro). Lekker gegeten en gepraat over van alles, nog wat en minder verwante dingen. Het is dus een kwestie van uitbuiken in de Intercity di… Doorgaan

- Kort verhaal wat ik onlangs heb geschreven. Ik schrijf ze wel vaker, maar dit is de meest recente. Niet mijn sterkste, ik sta open voor alle kritiek. Tenslotte wil ik nog even kwijt dat dit de eerste keer is dat ik gebruik maak van een verteller. -

Vanaf de 9e verdieping kijkt hij nerveus naar beneden. Vanuit het panoramacafé heeft hij uitzicht over vrijwel de hele stad. Het uitzicht reikt over het grote park heen dat niet meer dan tien meter van zijn hotel is gelegen, maar het interesseert h… Doorgaan

'Kijk mama, ik heb kinderen!'

De zin op zich is misschien niet zo heel vreemd. De context waarin het voorkomt is behoorlijk beladen. Dit zijn namelijk de eerste woorden die Jaycee Lee, volgens stiefvader Carl Probyn, tegen haar moeder heeft gezegd nadat ze was vrijgelaten.

Achttien Jaar lang heeft Jaycee in gevangenschap geleefd en baarde daar twee kinderen die inmiddels al 11 en 15 jaar zijn. Een normaal leven na haar elfde jaar heeft ze niet mogen meemaken. Pas sinds kort is ze op de hoogte… Doorgaan